تروما

تروما تجربه‌ی رویدادی است که جان، سلامت یا امنیت خود فرد یا دیگری را به‌شدت تهدید کرده است: تصادف، حمله، سوءاستفاده، جنگ، بلای طبیعی یا از دست دادن ناگهانی عزیزان. بیشتر افراد پس از چنین رویدادی در چند هفته تا چند ماه کم‌کم بهتر می‌شوند. برای برخی، واکنش‌ها ماندگار می‌شود و به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یا مشکلات دیگر می‌انجامد.

نشانه‌های PTSD

• یادآوری‌های ناخواسته: خاطره‌های مزاحم، کابوس، احساس این‌که رویداد دوباره رخ می‌دهد
• دوری: پرهیز از فکر، گفت‌وگو، جاها یا آدم‌هایی که یادآور رویدادند
• تغییر در افکار و خلق: احساس گناه یا شرم، بی‌اعتمادی، بی‌حسی هیجانی
• برانگیختگی: گوش‌به‌زنگی، از جا پریدن، تحریک‌پذیری، بی‌خوابی

اگر این نشانه‌ها بیش از یک ماه ادامه دارد و زندگی‌تان را محدود کرده، ارزیابی تخصصی لازم است.

درمان‌های مؤثر

راهنماهای سازمان جهانی بهداشت و NICE درمان شناختی-رفتاری متمرکز بر تروما (مانند درمان پردازش شناختی و مواجهه‌ی طولانی) و EMDR را درمان‌های خط اول PTSD می‌دانند. وقتی تروما با خودآسیبی یا رفتارهای پرخطر همراه است، ترکیب DBT با مواجهه‌ی طولانی (DBT-PE) طراحی شده است. دبریفینگ روانی یک‌جلسه‌ای پس از رویداد توصیه نمی‌شود.

منابع

• NICE NG116: Post-traumatic stress disorder (2018).
• WHO: Guidelines for the management of conditions specifically related to stress (2013).