مدل سیستم‌های خانواده‌ی درونی (IFS)

IFS را ریچارد شوارتز در دهه‌ی ۱۹۸۰ از دل خانواده‌درمانی سیستمی ساخت. در این مدل، ذهن از «بخش‌های» گوناگون تشکیل شده است؛ برخی بخش‌ها از ما محافظت می‌کنند (مثلاً منتقد درونی یا بخشی که از احساس فرار می‌کند) و برخی بار تجربه‌های دردناک را به دوش می‌کشند. درمان می‌کوشد فرد از جایگاه «خود» (آرام، کنجکاو و مهربان) با این بخش‌ها رابطه بگیرد.

در جلسه‌ها

• شناختن بخش‌ها و نقش محافظتی آن‌ها
• گفت‌وگوی درونی هدایت‌شده با بخش‌ها
• کمک به بخش‌های آسیب‌دیده برای رها کردن «بارها»

شواهد

IFS در سال‌های اخیر محبوب شده است، اما پژوهش کنترل‌شده درباره‌ی آن اندک است: چند مطالعه‌ی کوچک (از جمله در افسردگی، PTSD و بیماری‌های جسمی) نتایج امیدوارکننده داشته‌اند. برای PTSD، درمان‌های خط اول (CBT متمرکز بر تروما و EMDR) شواهد بسیار قوی‌تری دارند.

منابع

• Hodgdon, H. B. et al. (2022). Internal Family Systems therapy for PTSD among survivors of multiple childhood trauma: a pilot effectiveness study. Journal of Aggression, Maltreatment & Trauma.