رفتارهای خودکشی و خودآسیبی

فکر کردن به مرگ یا آسیب زدن به خود معمولاً نشانه‌ی دردی است که تحملش بسیار سخت شده، نه ضعف یا جلب توجه. این فکرها می‌توانند بگذرند و کمک گرفتن واقعاً مؤثر است. شما تنها نیستید.

اگر همین حالا فکر خودکشی دارید

1. با یکی از شماره‌های بالای صفحه تماس بگیرید یا به نزدیک‌ترین اورژانس بروید.
2. وسایل خطرناک (دارو، تیغ، طناب و …) را از دسترس دور کنید یا به کسی بسپارید.
3. تنها نمانید؛ به یک نفر مورد اعتماد بگویید چه حالی دارید.

اگر نگران کسی هستید

مستقیم و آرام بپرسید: «به خودکشی فکر می‌کنی؟». پرسیدن، فکر خودکشی را در ذهن کسی نمی‌کارد و اغلب احساس دیده شدن می‌دهد. گوش کنید، قضاوت نکنید، او را تنها نگذارید و برای گرفتن کمک تخصصی همراهی‌اش کنید.

نشانه‌های هشدار

• صحبت از مرگ، بی‌فایده بودن یا بار بودن برای دیگران
• جست‌وجوی راه‌های آسیب زدن به خود
• کناره‌گیری، خداحافظی یا بخشیدن وسایل شخصی
• افزایش مصرف الکل یا مواد
• آرامش ناگهانی پس از دوره‌ای از ناامیدی شدید

درمان‌های مؤثر

در درمان، ارزیابی خطر و برنامه‌ی ایمنی (شناخت نشانه‌های هشدار، راه‌های مقابله، آدم‌ها و شماره‌هایی که می‌توان کمک گرفت) از نخستین قدم‌هاست. رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT) برای خودآسیبی تکرارشونده و درمان شناختی-رفتاری متمرکز بر پیشگیری از خودکشی پشتوانه‌ی پژوهشی دارند. درمان مشکل زیربنایی (افسردگی، تروما، اعتیاد) هم بخش مهمی از کار است.

منابع

• NICE NG225: Self-harm: assessment, management and preventing recurrence (2022).
• Stanley & Brown: Safety Planning Intervention (2012, 2018).